Movie Review : ‘ਮੈਚ ਫਿਕਸਿੰਗ’ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਫਿਕਸਿੰਗ ਦੀ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਕਹਾਣੀ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਚ ਫਿਕਸਿੰਗ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਕਟ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੈਂਟਲਮੈਨਜ਼ ਗੇਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਚੇਤਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਫਿਲਮ ‘ਮੈਚ ਫਿਕਸਿੰਗ’ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਫਿਕਸਿੰਗ ਦੀ ਸਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਫਿਕਸਿੰਗ ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰਿਕਟ ‘ਚ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਜਾਂ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ, ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੀ ਲਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਲਮ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਿਛਲੀ ਸਰਕਾਰ ‘ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਅੱਤਵਾਦ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਤੈਅ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਆਰਮੀ ਅਫਸਰ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦਾ ਬੱਕਰਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਆਰੋਪ ਲਗਾਉਣ ਤੇ ਫਿਕਸ ਲਗਦੀ ਹੈ।

‘ਮੈਚ ਫਿਕਸਿੰਗ’ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਸਿਨੇਮਾਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਤੋਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕੇਦਾਰ ਗਾਇਕਵਾੜ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਇਹ ਫਿਲਮ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀ ਖੁਫੀਆ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਰਨਲ ਕੰਵਰ ਖਟਾਨਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ‘ਦਿ ਗੇਮ ਬਿਹਾਈਂਡ ਸੇਫਰਨ ਟੈਰਰ’ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 2008 ਦੇ ਮਾਲੇਗਾਓਂ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ 26/11 ਦੇ ਮੁੰਬਈ ਧਮਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਈਕਮਾਂਡ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ‘ਤੇ ਤਤਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਅੱਤਵਾਦ ਦਾ ਬੀਜ ਬੀਜਿਆ।

ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਕੈਬਨਿਟ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਦਲੇਰ ਫੌਜੀ ਅਫਸਰ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਰਨਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ ਪਟਵਰਧਨ (ਵਿਨੀਤ ਕੁਮਾਰ ਸਿੰਘ) ਨੂੰ ਮਾਲੇਗਾਂਵ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਵਿੱਚ ਝੂਠਾ ਫਸਾਇਆ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਫਿਲਮ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਅਫਸਰ ਨੇ 26/11 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਏਟੀਐਸ ਮੁਖੀ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕਰਮਾਕਰ (ਕਿਸ਼ੋਰ ਕਦਮ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਟਾਰਚਰ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਫਾਈਲ ਨੂੰ ਰੱਦੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਉਸੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ…Big Boss 18 : ਨੈਗੇਟਿਵ ਪਬਲਿਸਿਟੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜੇਤੂ ਬਣਨ ਦੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਕਰਨਵੀਰ ਮਹਿਰਾ

‘ਮੈਚ ਫਿਕਸਿੰਗ’ ਮੂਵੀ ਰਿਵਿਊ
ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਆੜ ਹੇਠ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਰਤੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਬਦਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਹੁਲੀਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਵੇਜ਼ ਮੁਸ਼ੱਰਫ, ਬੇਨਜ਼ੀਰ ਭੁੱਟੋ ਵਰਗੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਡੇਵਿਡ ਹੈਡਲੀ ਵਰਗੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਜਿਉਂ ਦੇ ਤਿਉਂ ਹਨ।

ਉਂਜ, ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਮਾ – ਚੌੜਾ ਖੁਲਾਸਾ (Disclaimer) ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਪਨਿਕ ਹੈ, ਭਾਵ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਦਾਅਵੇ ਖੋਖਲੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਕੀ ਤੁਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਦਿਲਚਸਪ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸਿਆਸੀ ਐਂਗਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਵਿਨੀਤ ਕੁਮਾਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਕਰਨਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਰੋਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ। ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਖੁਫੀਆ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਸਹਿ ਰਹੇ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ਭਗਤ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਇਸ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਸਕ੍ਰੀਨ ‘ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ‘ਚ ਅਨੁਜਾ ਸਾਠੇ ਵੀ ਪਰਦੇ ‘ਤੇ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਕਾਰਟੂਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗਾਣੇ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹਨ, ਪਰ ਥੀਏਟਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।